مقالات علوم سیاسی

فساد، پديده جهاني است و قدمتي به اندازه دولت و انسان دارد. امروزه كشور يا اجتماعي وجود ندارد كه مدعي داشتن نظام با سلامت تمام عيار اداري و اجتماعي شود. اگرچه سطح فساد اداري و اجتماعي از جامعه اي به جامعه ديگر متفاوت است، اما همه نظام ها با سطوحي از فساد مواجه هستند. آنچه ميزان فساد را از نظامي به نسبت نظام ديگر متمايز مي نمايد، تفاوت در ابتكارات انساني، نوع نظام و ساخت فرهنگي، نظام هاي ارزشي و اعتقادي، باورهاي ملي و تدابير نهادي كارگزاران انساني است. در مورد مبارزه با فساد، دو دسته نظريه اساسي توسعه يافته حول انديشه هاي بدبينان و خوشبينان متمركز شده است. دسته اول هر گونه اقدام و ابتكاري را براي پايان فساد اداري، تلاش بي فايده مي دانند و گروهي ديگر باور دارند که فساد را مي توان مانند بيشتر پديده هاي موجود در اجتماع از طريق خرد دسته جمعي، ابتكارات نهادي، تغيير تدريجي ساختارهاي اقتصادي و فرهنگي و سرمايه اجتماعي و در جريان يک فرآيند کاهش داد. اين مقاله ضمن تاکيد به ديدگاه دوم، معتقد است كه فساد ضمن اينكه ريشه در خود نهادها دارد، از عوامل اجتماعي و محيط اجتماعي تاثير مي پذيرد. نويسنده ضمن تاكيد بر اهميت تاثيرگذار فرهنگ و اجتماع و به ويژه سرمايه هاي اجتماعي در توسعه فساد اداري، معتقد است با ابتكارات فرهنگي و فناورانه مي توان فساد را كنترل نمود.

 نسخه قابل چاپ