مقالات علوم سیاسی

روش تحقيق يکي از منابع مهم کسب دانش است که به روش هاي مختلفي از جمله روش هاي کمي و کيفي دسته بندي مي شود. تحقيقات كيفي روش هاي متنوعي دارد که از روش هاي مرسوم آن در اين مقاله تنها به روش تحقيق پديده شناسي و کاربرد آن در علوم باليني پرداخته شده است. روش پديده شناسي که يک روش توصيفي - قياسي است از فلسفه پديده شناسي سرچشمه مي گيرد. براي توضيح اين موضوع در اين مقاله نخست به تاريخچه فلسفه پديده شناسي و سپس تطبيق آن به عنوان يك روش تحقيق كيفي در علوم پزشكي اشاره شده است. توجه علوم باليني و پرستاري حرفه اي به مراقبت كل نگر زمينه اي براي انجام تحقيقات پديدارشناسي را فراهم آورده است. اين ديدگاه كل نگر، با مطالعه تجربه زيسته ممزوج شده و اساسي براي تحقيق پديده شناسي فراهم مي كند. توصيه مي شود که محقق بايد از خود سوال كند كه آيا تحقيق راجع به تجربه زيسته مناسب ترين روش جمع آوري داده هاست؟ چون داده هاي اوليه در نظر گرفتن تجربه پديده است، بايد محقق در نظر بگيرد كه اين محصول داده هاي غني و توصيفي است. پژوهش پديده شناسي مبتني بر هدف است چون بر خلاف تحقيقات كمي، هدف عموميت بخشيدن يافته ها به جامعه اي كه نمونه از آن انتخاب شده نمي باشد بلکه هدف فهم پديده مورد نظر است و همان طور که اشاره شد محققين بايد افرادي که تجارب کافي در مورد پديده مورد مطالعه را دارند و مي توانند بهترين اطلاعات را در مورد موضوع ارايه دهند، انتخاب کنند که عبارت اند از مشاهده، مصاحبه و يادداشت برداري ميداني، اسناد و مدارک يا اغلب تركيبي از اين روش ها مي باشد. در اين مقاله همچنين به روش هاي تحليل اطلاعات در پديده شناسي (فنومونولوژي) اشاره شده و ابعاد خطرات و فوايد تحقيق، ماهيت داوطلبانه بودن شركت در تحقيق، حق شركت كننده براي انصراف تشريح گرديده و در خصوص قضاوت محققان در مورد صحت احتمالي از طريق خواص قابليت وابستگي، اعتبار، قابليت انتقال و تاييدپذيري بحث شده است.

 نسخه قابل چاپ