مقالات علوم سیاسی

نظريه چيره طلبي (هژمونيسم) يکي از نافذترين نظريه هاي روابط بين الملل است که براي آشنايي با ابعاد گوناگون کارکرد قدرت هاي چيره طلب (هژمونيک) راهگشاست. در چهارچوب ديدگاه هايي که از زواياي نظامي، اقتصادي و سياسي به اين مقوله پرداخته، مکتب گرامشي به ويژه آنچه که در آراي مفسرين متاخر آن (پساگرامشي ها) انعکاس يافته، با نوآوري خاصي همراه است؛ ابتکاري که در تاکيد بر نقش منابع غير مادي يا نرم افزاري قدرت در جريان ظهور، قدرت يابي و تداوم بقاي اين قبيل بازيگران ريشه داشته و الگوي رفتاري آنان را در چهره اي از آرمان ها و اهداف روشنفکرانه به تصوير مي کشد. در اين نوشتار سعي شده که بر مبناي تشريح زواياي گوناگون مکتب پساگرامشي بر محور نظريه چيره طلبي (هژمونيسم)، چگونگي کاربرد منابع غير مادي قدرت در رفتار چيره جوي مهم ترين مصاديق قدرت هاي امپراطوري به ويژه بريتانيا و امريکا تبيين شود، آنچه که به شکل گيري تصويري پذيرفتني از «برتري طلبي روشنفکرانه» آنان در نزد ديگر دولت ها منجر شده است.

 نسخه قابل چاپ