مقالات علوم سیاسی

مطالعه تجربيات و شيوه هاي مديريت بحران هاي بين المللي توسط چهار قدرت بزرگ (امريکا، اتحاديه اروپا، چين و روسيه) در پيش و پس از جنگ سرد، و بهره برداري از آن براي شناخت دوران انتقالي نظام بين الملل و شرايط پيچيده مي تواند تلاش علمي ‏مهمي ‏به حساب آيد. تجربيات و رويکردهاي هر يک از اين قدرت هاي بزرگ در مديريت بحران هاي بين المللي از قدرت نظامي، سياسي، اقتصادي و فرهنگ استراتژيک آنها نشات مي گيرد، اما آنچه در اين ميان اهميت اساسي دارد، تحولات نظام بين الملل و تاثير آن بر ساختار تصميم گيري است. به همين دليل، در اين مقاله تلاش مي شود به اين پرسش مهم پرداخته شود که تحولات نوين نظام بين الملل چه تاثيري بر ساختار تصميم گيري قدرت هاي بزرگ در مديريت بحران هاي بين المللي داشته است. در اين مطالعه، دو ويژگي خاص اين بحران ها يعني تنوع دامنه آنها و افزايش تعدادشان در دوران پس از جنگ سرد نيز مورد بررسي قرار گرفته و به پيچيدگي هاي خاص مديريت قدرت هاي بزرگ  از حيث شرايط خاص رقابت و همکاري آنها در حل و فصل اين بحران ها نيز اشاره مي شود. در نهايت، اين مقاله به اشتراکات و تفاوت هاي مديريت بحران هر يک از قدرت ها در دوران پس از جنگ سرد، با توجه به منافع و اهداف آنها مي پردازد.

 نسخه قابل چاپ