مقالات علوم سیاسی

اوپك در سال 1960 با هدف ايجاد تعامل در بازار جهاني نفت به منظور تامين منافع توليدكنندگان و مصرف كنندگان تاسيس شد. مهم ترين ابزار اوپك براي تحقق اين هدف، استفاده از ذخاير عظيم نفتي و مازاد ظرفيت توليدي در كشورهاي عضو بوده است. تا سال هاي اخير، تحقق چنين هدفي با توجه به ساختار بازار جهاني نفت از يكسو و توانايي كشورهاي عضو در بهره برداري از مازاد ظرفيت براي افزايش عرضه و يا اعمال سهميه بندي براي كاهش عرضه از سوي ديگر، اساسا امري امكان پذير بود و عملكرد تاريخي اوپك نيز كاشف از توفيقات اين سازمان در مديريت بازار در برخي مقاطع زماني بوده است. با وجود اين، تحولات بازار جهاني نفت در راستاي تاثير روزافزون نيروهاي بازار در تعيين قيمت، توسعه سريع بورس هاي نفتي به همراه كاهش چشمگير مازاد ظرفيت توليدي اوپك موجب شده است كه از كارايي ابزارهاي سنتي اوپك در مديريت بازار به شدت كاسته شود. در اين مقاله نشان داده شده است كه وقت آن فرا رسيده كه اوپك به عنوان سازماني متشكل از صادركنندگان بزرگ نفتي، استراتژي بلندمدت خود را با توجه به شرايط جديد بازار تغيير دهد. بنابراين، به جاي تمركز بر تحقق تعادل پويا بين قيمت و سهم بازار، اوپك بايستي وارد مرحله جديدي در تدوين استراتژي هاي بلندمدت خود شود كه مبتني بر همكاري هاي اقتصادي و فني با كشورهاي غيراوپك است. در اين راستا توجه ويژه به سياست هاي بهبود ازدياد برداشت و روندهاي آتي قيمت نفت خام كه تحت تاثير كميابي ذخاير هيدروكربوري است، ضروري مي باشد.

 نسخه قابل چاپ