مقالات علوم سیاسی

در سال هاي اخير بحث در مورد نتايج مثبت سرمايه اجتماعي رشد چشمگيري يافته است؛ به گونه اي که از آن به عنوان حلقه مفقوده توسعه ياد مي شود. در اين نوشتار اين باور به چالش کشيده مي شود و فرض بر اين است که سرمايه اجتماعي انواع گوناگون دارد و ممکن است که نوعي از آن تاثير منفي بر توسعه داشته باشد و نوع برون گروهي آن که به روابط مبتني بر اعتماد گروه هاي باز و نهادهاي مدني ارجاع داده مي شود، در شرايط خاصي مي تواند موجب کاهش هزينه مبادلات، اعتماد تعميم يافته و افزايش سرمايه انساني شود و در نتيجه تاثير مثبت بر روند توسعه يک کشور داشته باشد. همچنين دو مفهوم متفاوت از توسعه در ارتباط با سرمايه اجتماعي مورد بررسي قرار مي گيرد. روش تحقيق مبتني بر تحليل ثانويه است. براي تدوين سازه ها از مراکزي چون مرکز آمار ايران، مرکز پژوهش هاي بازرگاني، پيمايش ملي ارزش ها و نگرش هاي ايرانيان، معاونت برنامه ريزي و نظارت راهبردي و برخي از تحقيقات پيشين، شاخص هاي متعددي انتخاب شدند، و با استفاده از نرم افزار AMOS و مدل معادلات ساختاري، فرضيات تحقيق مورد آزمون قرار گرفتند. جامعه آماري، کل ايران و واحد تحليل استان هاي آن است. يافته هاي تحقيق نشان مي دهد که رابطه منفي ميان سرمايه اجتماعي برون گروهي و توسعه وجود دارد بدين گونه که هر چه ميزان سرمايه اجتماعي برون گروهي در استان هاي کشور بيشتر باشد، ميزان توسعه اقتصادي آن استان کاهش مي يابد. اين امر در ارتباط با سازه توسعه اقتصادي نسل دوم، شدت بيشتري دارد.

 نسخه قابل چاپ