مقالات علوم سیاسی

مشارکت سياسي در مورد سوژه هاي انساني به کار مي رود که قصد دارند عرصه قدرت را با تحولاتي رو به رو سازند که از وضعيت هاي نامطلوب به سمت مطلوب تغيير يابد. اولين اصل مشارکت سياسي انگاره هاي فرهنگي است که منجر به ممکن گرديدن اين فرايند مي گردد. اين گونه از کنشگري در بازي هاي قدرت بستگي بسيار زيادي به سازه ها و ساختارهاي جمعي دارد که خود را در فرهنگ سياسي هر کشور بازتاب مي دهند. اين نوشتار در پي آن مي باشد تا با نقد و گذر از الگوهاي دوگانه انگار جامعه شناسي سياسي از جمله کارکردگرايي، زبان شناسي روان کاوي، ساختارگرايي و الگوهاي تک خطي، الگويي تئوريک براي بررسي فرهنگ سياسي مشارکتي در ايران ارايه نمايد. مدل تحليل خود را بر اساس جهان رويکردهاي انتقادي، ارتباطي و زيست هاي سه گانه اسلامي، ايراني و غربي انتخاب کرده ايم و با فرمول هاي سياستگذاري به صورت تجويزي در پايان نوشتار نشان خواهيم داد که در چه صورتي اين سه جهان زيست امکان مشارکت سياسي را فراهم مي کند و در چه صورتي تبديل به انفعال و استبداد در عرصه سياسي مي شود.

 نسخه قابل چاپ