مقالات علوم سیاسی

امروزه و در اکثر کشورها، افزايش تعداد دانشگاه ها و جمعيت دانشجويي، دولت ها را از تامين بودجه و امکانات لازم براي دانشگاه ها ناتوان ساخته است، لذا دانشگاه ها براي انجام برنامه ها و تحقق اهداف خود تلاش مي کنند روش هاي مختلفي براي تامين هزينه هاي خود به کار گيرند، بدون آنکه از مسير اصلي خود که توليد علم و دانش است، منحرف شوند. در اين راستا، خصوصي سازي به عنوان يک سياست گسترش آموزش عالي و نيز تحقق استقلال مالي دانشگاه ها به حساب مي آيد که مي تواند داراي آثار و نتايج مثبت و همچنين عواقب منفي باشد. هدف اين مطالعه، شناسايي مهم ترين آثار خصوصي سازي دانشگاه هاي دولتي در ايران است. بدين منظور پس از بررسي مباحث نظري، کوشش مي شود تا به دو سوال اساسي پاسخ داده شود: مهم ترين تبعات خصوصي سازي آموزش عالي در ايران چه مي تواند باشد و چه راهکارهايي را مي توان جهت حذف و يا کاهش آثار منفي آن به کار برد.يافته هاي تحقيق نشان مي دهد که آثاري چون افزايش فشار اقتصادي به طبقات پايين تر جامعه و طبقاتي شدن آموزش به نفع طبقات بالاي جامعه، افزايش استقلال دانشگاه ها و ايجاد انعطاف بيشتر در مديريت دانشگاه ها و ارتقاي وضعيت علمي در نظام آموزش عالي بنا بر نظرات کارشناسان داراي اهميت بيشتري است.