مقالات علوم سیاسی

مدرسان دروس روش شناسي در رشته هاي علوم سياسي و روابط بين الملل در فضاي خاص فرهنگي و آموزشي جامعه ايران با چند معضل روبه رو هستند و بر اساس برداشتي که خود از اولويت هاي انتقال دانش روش شناختي به دانشجويان دارند، معمولا به نفع اين يا آن جنبه از دوگانه هاي پيش رو تصميم گيري مي کنند. مهم ترين معضل هاي مورد بحث در اين تحقيق عبارت اند از: يك. تاکيد بر چگونگي شناخت ما از دنياي سياست (معرفت شناسي) در برابر آموزش فنون متداول تحقيق؛ دو. تدريس نظري مباحث روش شناختي در برابر آموزش حين کار در جريان اجراي طرح هاي پژوهشي؛ سه. تاکيد حداکثري بر روشمندي و ساختار روشمند مقاله هاي پژوهشي در برابر تلاش براي ارايه محتواي مفيد و چهار. تاکيد بر اصول ثابت روش شناختي در برابر آشنا کردن دانشجويان با تنوع روش شناختي. واحدهاي محدودي که در برنامه درسي رشته هاي علوم سياسي و روابط بين الملل به دروس روش شناسي اختصاص يافته، مزيد بر علت شده و حاصل دانشجوياني است که مراحل نهايي دوره آموزشي خود را طي مي کنند، اما درباره مباحث روش شناختي و نحوه کاربرد روش هاي گوناگون در ابهام و سردرگمي به سر مي برند. در اين تحقيق اين پرسش در دستور کار قرار خواهد داشت که در واکنش به معضلات پيش گفته در آموزش روش تحقيق در نظام دانشگاهي ايران معمولا چه رهيافت هايي توسط مدرسان دروس روش شناسي اتخاذ مي شود و چطور مي توان، با ارايه برخي پيشنهادهاي عمل گرايانه، رهيافت هاي مذکور را بهبود بخشيد. مصاحبه با دانشجويان دوره کارشناسي ارشد و دکتري رشته هاي علوم سياسي و روابط بين الملل و غور در ساختار دروس روش تحقيق در اصلي ترين مراکز تدريس رشته هاي مذکور در شهر تهران، روش هاي اصلي براي دستيابي به اطلاعات مورد نياز در اين پژوهش بوده است.