مقالات علوم سیاسی

اوباما که با تغيير شعار تغيير در سياست خارجي آمريکا به قدرت رسيد، عملا نتوانست آن چه را مد نظر دارد در مورد جمهوري اسلامي ايران به منصه ظهور برساند. به عبارت ديگر سياست خارجي آمريکا دچار تغيير عمده اي نسبت به ايران نشد و دولت آقاي اوباما همان سياست هاي گذشته بوش و کلينتون را مبني براعمال فشار، تهديد نظامي و تحريم عليه ايران دنبال کرد. در اين مقاله پس از ارايه يک چارچوب تئوريک مبتني بر نظريات روابط بين الملل تلاش مي شود، نشان داده شود که چه عواملي در شکل گيري و استمرار تحريم ايران در سياست خارجي آمريکا موثر بوده اند و کنش و اندرکنش اين تصميم گيري در سياست خارجي متقابل ايالات متحده آمريکا و جمهوري اسلامي ايران چه بوده است؟ در اين راستا، بيم ها و دغدغه هاي متقابل و افق فراسوي اين دو بازيگر ترسيم شده و با توجه به رويکرد تقليل گرا نشان داده مي شود که سياست خارجي ايران داراي استقلال از محرک هاي خارجي بوده و بيشتر مبتني بر پويايي هاي داخلي خود است، البته اين به معناي انکار اين واقعيت نيست که عوامل روان شناختي يا محيطي نيز مي توانند بر سياست خارجي ايران موثر باشند.

 نسخه قابل چاپ