مقالات علوم سیاسی

هدف اصلي اين مقاله، بررسي رفتار دولت هاي بزرگ با ايران در دوره حکومت رضاشاه از منظر سازه انگاري است. با توجه به هدف مذکور، دو فرضيه مقاله عبارتند از: «1. سياست هاي استعماري و فشارها و دخالت هاي مستمر دولت هاي روس و انگليس در ايران باعث شد تا حکومت رضاشاه، اين دو قدرت بزرگ را به منزله «دشمن» و «غير» تلقي کرده، در صدد جاي گزيني يک «قدرت يا نيروي سوم» در ايران برآيد؛ 2. پيش روي ارتش آلمان در جنگ دوم جهاني در جبهه غرب و در نهايت حمله به شوروي، منجر بدان شد که انگلستان و شوروي نگرش خود را نسبت به آلمان به عنوان يک «دوست» يا «متحد» تغيير داده، او را «دشمن» خود بپندارند و در نتيجه نزديکي ايران با آن کشور و نفوذ روزافزون آلمان ها در ايران براي آن ها غيرقابل تحمل گرديد، به طوري که سرانجام ايران را به اشغال خود درآوردند».
براي ارزيابي فرضيه بالا، بعد از مقدمه و اشاره به سابقه پژوهش، در بخش نخست، که به چهارچوب و مباني نظري اختصاص دارد، جايگاه نظريه سازه انگاري در سياست خارجي دولت ها و روابط بين الملل و در بخش دوم، به کمک چهارچوب نظري ارائه شده در بخش قبل، بعضي از مهم ترين جنبه هاي روابط دولت هاي بزرگ با حکومت رضاشاه، به ويژه چگونگي و چرايي تقابل متفقين و ايران، به اجمال بررسي و در پايان نيز از مباحث نتيجه گيري شده است.

 نسخه قابل چاپ