مقالات علوم سیاسی

پراكندگي ها و آشفتگي هايي كه در زمينه رفرنس نويسي در بسياري از آثار دانشگاهي رشته هاي علوم انساني وجود دارد نويسنده اين مقاله را بر آن داشته است كه بكوشد راهكارهاي در اين باره ارايه دهد. نويسنده نخست به صورت اجمالي به شيوه هاي جمع آوري داده ها و نيز رفرنس نويسي از گذشته هاي دور تا دوران معاصر در ايران پرداخته است و آنگاه شيوه نامه رفرنس نويسي شيكاگو را با ارايه مثال هاي متعدد معرفي كرده است. پيشنهاد نويسنده در اين مقاله اين است كه نويسندگان و پژوهشگران؛ چه آنهايي كه روش نويسنده - تاريخ نشر را پذيرفته اند و چه آنهايي كه روش پانوشت/پي نوشت - كتابنامه را دنبال مي كنند؛ به اين شيوه نامه - كه يكي از معتبرترين شيوه نامه هاي رفرنس نويسي است - پايبند باشند تا قدري از اين آشفتگي كاسته شود و امكان استاندارد كردن تاليفات علمي دانشگاهي - با عنايت به معيارهاي پذيرفته شده محافل معتبر علمي - پديد آيد.

 نسخه قابل چاپ