مقالات علوم سیاسی

پديدارشناسي به مثابه يك روش علمي يا يك مكتب فكري در يك سده گذشته مورد توجه بسياري قرار گرفته است، به گونه اي كه بسياري از فلاسفه و جامعه شناسان آن را به عنوان روشي متقن در تحليل ابژه هاي اجتماعي و فلسفي به كار گرفته اند و از طرفي هم بسياري از انديشمندان به ويژه متفكران پست مدرن آن را مورد نقد قرار داده و انديشه هاي خود را با نقدهايي اساسي بر آن به عنوان يكي از آخرين مكاتب وفادار به آرمان هاي دكارتي انسجام بخشيده اند. هايدگر، گادامر، دلوز، بودريار و... از اين جمله اند. در اين نوشتار در پي آنيم تا به پديدارشناسي به مثابه روشي علمي بپردازيم و بعضي زواياي آن را مورد مداقه قرار دهيم. در اين سير با اشاره اي به تبارشناسي پديدارشناسي، به پديدارشناسي روشي نزد هوسرل و بعضي مفاهيم اساسي اين روش يعني "وجه التفاقي آگاهي" و "مراحل روش پديدارشناسي" مي پردازيم و در پايان به تحولات مابعد هوسرل و تبديل شدن روش هوسرل به مكتب پديدارشناسي هرمنوتيك نزد هايدگر و گادامر اشاره اي خواهد شد.

 نسخه قابل چاپ