پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
سه شنبه 5 اردیبهشت 1391 9:36 AM
| : پژوهشنامه علوم سياسي بهار 1387; 3(2 (10)):163-194. |
| ايران و سازمان همکاري هاي شانگهاي: هژمني و ضد هژموني |
| حاجي يوسفي اميرمحمد,الوند مرضيه سادات |
|
با تاسيس سازمان همکاري شانگهاي در سال 2011، يکي ازمباحث مهم واکنش ديگر بازيگران منطقه اي و فرامنطقه اي به ويژه قدرت هاي بزرگ بود. هريک از اين کشورها تلاش کردند موضع خود را در مورد سازمان همکاري شانگهاي تدوين و سياست خود را در قبال آن مشخص سازند. ايران از جمله اين کشورها بود که به سبب همجواري منطقه اي مي توانست تحت تاثير پيامدهاي شکل گيري اين سازمان قرار گيرد و اعلام کرد خواهان عضويت در اين سازمان است و در اين راه تلاش کرد و بالاخره موفق شد در سال 2005 به عضويت ناظر در اين سازمان درآيد. سوال اصلي اين مقاله اين است که مهم ترين عامل تاثيرگذار بر تصميم ايران مبني بر عضويت در سازمان همکاري شانگهاي چه بوده، اهداف ايران در عضويت در اين سازمان چيست و کدام نظريه بهتر مي تواند اين رفتار را تبيين نمايد؟ فرضيه اصلي مقاله اين است که ايران تحت تاثير و با استفاده از شرايط ايجاد شده در ساختار نظام بين الملل (تضعيف هژموني جهاني آمريکا و ايجاد فرصتي ساختاري)، با اتخاذ سياست عضويت در سازمان همکاري شانگهاي به دنبال مقابله با هژموني گرايي آمريکا در سطح جهاني- که جزء سياستهاي اعمالي روسيه و چين نيز هست- و در نتيجه تضمين امنيت ملي خود مي باشد و مفهوم هژموني و نظريه هاي ساختاري بهتر مي توانند اين رفتار را تبيين نمايند. افزون بر اين، عضويت در سازمان همکاري شانگهاي مي تواند زمينه هاي برقراري هژموني منطقه اي ايران را در خاورميانه فراهم نمايد. |
| كليد واژه: سازمان همکاري شانگهاي، ياست خارجي ايران، هژموني و ضد هژموني، چين، روسيه، آمريکا، خاورميانه |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
