مقالات علوم سیاسی

ريچارد رورتي با رد نظريه معرفتي بازنمايي معتقد است بايد از مفهوم «حقيقت» يکسره دست شست. اما اين بدان معني نيست که بتوان از تفکيک گزاره ها به قابل قبول و غيرقابل قبول اجتناب کرد يا همه ادعاها را به يک ميزان قابل پذيرش شمرد. در امتداد سنت پراگماتيسم آمريکايي، رورتي بر آن است تا نشان دهد گزاره مجاز عبارت است از گزاره «خوب»، يا به کلام ديگر، گزاره اي که اعتقاد بدان مفيد است و ما را در سازگاري با محيط پيرامونمان و افراد حاضر در آن (جامعه) ياري مي دهد. گزاره هاي مجاز براي چنين افرادي توجيه پذيرند و «همبستگي» ما را با آنان تحکيم مي بخشند، در حالي که ادعاهاي غيرمجاز براي ايشان توجيه ناپذير بوده و همبستگي ما را با آنها تضعيف مي کنند. بدين ترتيب، معرفت شناسي پراگماتيسي رورتي اساسا بر مدار «قوم محوري» مي چرخد؛ يعني معيارها و شيوه هاي کاوش عقلاني را جامعه اي تعيين مي کند که ما بدان احساس تعلق مي کنيم. در اين مقاله آن بخش از نظرات معرفتي رورتي مورد بررسي و نقد قرار مي گيرند که به عنوان بديلي در برابر نظريه بازنمايي، براي تمايز اظهارنظرهاي قابل قبول از ادعاهاي غيرقابل قبول مطرح مي شوند.

 نسخه قابل چاپ