مقالات علوم سیاسی

پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
دوشنبه 4 اردیبهشت 1391  6:26 PM

5 : پژوهشنامه علوم سياسي بهار 1389; 5(2 (18)):143-162.

جاي خالي پژوهش هاي تجربي در علوم سياسي ايران

سيدامامي كاووس*

* گروه علوم سياسي، دانشگاه امام صادق (ع)

در عرصه پژوهش هاي علوم سياسي درايران کمبود مطالعات تجربي به روشني مشاهده مي شود، به ويژه اگر با رشته هاي ديگري از علوم اجتماعي مثل جامعه شناسي، روان شناسي، و علوم تربيتي مقايسه شود. بخش عمده مقاله هايي که درارتباط با اين رشته نوشته مي شوند برآمده از يافته هاي پژوهش هاي تجربي )نويسنده گان) نيستند و صرفا در حد محدودي به داده هاي موجود تکيه مي زنند. پژوهش هاي کتابخانه اي و، در حدي به مراتب کمتر، سندپژوهي روش اصلي گرد آوري اطلاعات براي تدوين مقاله هاي علمي دراين رشته به شمار مي روند. با وجود آن که در چند سال گذشته به سبب تاکيد نشريات علمي_ پژوهشي بر مطالعات تجربي بر شمار مقالات حاصل از يافته هاي پژوهشي افزوده شده است، هنوز تحرک کافي درزمينه کارهاي پژوهشي تجربي در ميان پژهشگران علم سياست در ايران مشاهده نمي شود. بيشترين پژوهش هاي تجربي درحوزه علوم سياسي در قالب طرح هاي پژوهشي عمدتا کمي/ آماري که حمايت هاي مالي به دست آورده اند صورت مي گيرند. اما حتي داده هاي اين گونه پژوهش ها کمتر دراختيار پژوهشگران ديگر قرار مي گيرند و معمولا به عنوان خصوصي يا محرمانه به بايگاني سپرده مي شوند. مهمترين پيامد چنين وضعيتي در حوزه پژوهش هاي علوم سياسي فقر اطلاعات پژوهشي براي تحليل هاي ثانويه و انباشت محدود دانش درباره رفتارهاي انواع بازيگران سياسي، اعم از بازيگران فردي و نهادي، است. نويسنده دراين مقاله تلاش خواهد کرد تا علل و عوامل نازل بودن ميزان پژوهش هاي تجربي علوم سياسي در کشور را به بحث بگذارد و استدلال کند که علاوه بر عوامل ساختاري و نهادي مثل نبود حمايتهاي مالي کافي ازسوي نهادهاي علمي و دانشگاهي و دشواري هاي گردآوري داده هاي تجربي در محيط ايران، بخشي از کم توجهي شايع به اين گونه پژوهش ها از تصورات نادرستي که درباره روش هاي تجربي و لوازم آن وجود دارد ناشي مي شود، و مي توان با دگرگوني در نگرش ها، به ويژه به شکاف ميان روش هاي کمي و کيفي، اسباب گسترش پژوهش هاي تجربي را فراهم ساخت.

كليد واژه: علوم سياسي، پژوهش هاي تجربي، تجربه گرايي، روش هاي کمي، روش هاي کيفي

نسخه قابل چاپ