مقالات علوم سیاسی

معمولا از اينکه روابط بين الملل رشته اي «امريکايي» يا «غربي» بوده است سخن مي رود. در مقابل، در برخي از کشورهاي غيرغربي و به ويژه در ايران لزوم نظريه پردازي بومي در برابر نظريه غربي يا در کنار آن مطرح بوده است. اما اين احساس نياز يا ضرورت با تلاش هاي جدي در جهت ارائه نظريه اي بومي به اجتماع بين المللي علماي رشته روابط بين الملل همراه نشده است. بحث اين نوشته آن است که فضاي نظري در اجتماع جهاني علماي روابط بين الملل براي طرح و پذيرش نظريه هاي بومي پيش از اين فراهم نبوده است اما طي سال هاي اخير توجه به رشته روابط بين الملل در جهان غيرغربي و به تبع آن نظريه پردازي غيرغربي در روابط بين الملل جلب و زمينه نظريه پردازي بومي فراهم شده است. استدلال اصلي اين مقاله آن است که آنچه تا حدي مي تواند اين گشايش جديد را توضيح دهد، تحولات نظري صورت گرفته در دهه اخير و به طور خاص ظهور برداشت هاي ترکيبي در روابط بين الملل، عمل گرايي در نظريه پردازي، انديشه هاي پسااستعماري و رجوع به فيزيک کوانتومي در مباحث سازه انگارانه بوده است.

 نسخه قابل چاپ