مقالات علوم سیاسی

سياست گذاري منطقه اي مفهومي ارتباطي است. در اين مدل پيوندهاي منطقه اي بين دولت ها، شرکت هاي چندمليتي و نهادهاي اقتصادي شکل مي گيرد. اين بازيگران بدون توجه به مولفه هاي اجتماعي و فرهنگي نمي توانند زمينه همکاري بادوام بين خود را به وجود آورند. به عبارت ديگر، منطقه گرايي نمي تواند بدون تقويت پيوندهاي انجمني ميان مردم، گروه ها و جوامع پراکنده درون منطقه اي پيشرفت موثري داشته باشد.
اين مقاله بر اساس تجارب منطقه گرايي در حوزه آسياي شرقي و آسياي جنوب شرقي تنظيم شده است. طبعا مي تواند براي کشورهايي که در حوزه آسياي جنوب غربي قرار دارند؛ نيز موثر و کارساز باشد. انسجام انجمني در آسياي شرقي توانست اولا «جهان شهرهاي» متنوعي را بوجود آورد، ثانيا زمينه عبور از «همگرايي منفعلانه» به سوي «همگرايي فعالانه» را نيز فراهم سازد.
همگرايي فعالانه در فرآيندي انجام مي شود که سياست گذاري منطقه اي در روند کاهش و حذف موانعي باشد که مبادلات اقتصادي را در حوزه هاي تجاري و مالي بين کشورها فراهم سازد. از سوي ديگر عامل تقويت عناصر مشترک و همگرا ميان شرکا و مجموعه هايي است که مي توانند عامل تقويت مبادله بين بازيگران شوند. اين امر از طريق بازارهاي منطقه اي و تبديل آن به بازارهاي جهاني شکل مي گيرد.
در اين مقاله تلاش مي شود تا انسجام انجمني در سياست گذاري منطقه اي بر اساس مطالعات بين رشته اي تبيين شود. در چنين شرايطي مي توان ترکيبي از «رهيافت هاي سازه انگاري» و «منطقه گرايي نهادي» را مورد استفاده قرار داد. نشانه هاي انسجام انجمني را مي توان در سازماندهي «شهرهاي منطقه اي» و همچنين «شهرهاي جهاني» ملاحظه نمود.

 نسخه قابل چاپ