مقالات زبان های خارجی

رمان نو فرانسه مكتبي است كه از زمان پديداريش، يعني از ابتداي دهه 1950، بيش از ديگر مكتب هاي ادبي، به طور اصولي و مكرر، الگوهاي نوشتاري داستاني را زير سوال برده است.
در اين چالش، نويسندگاني كه مستقيم و يا غير مستقيم به اين گرايش وابسته بوده اند، توجه خود را معطوف قالب كرده و به آن اهميت ويژه اي بخشيده اند، با علم به اين كه انتخاب چنين شيوه اي مي توانست موجب عدم انتقال سريع و صريح مفهوم شود. از آثار آنان اغلب با عنوان «رمان آزمايشگاهي» ياد كرده اند، عبارتي كه «رمان تجربي» زولا را در قالب معاصرش تداعي مي كرد. البته بين اين دو تفاوتي جزيي وجود داشت: زولا به تجربه كردن ساختارهاي اجتماعي مي پرداخت و جامعه زمان خود را مورد تجزيه و تحليل قرار مي داد، در حالي كه نوگرايان رمان و در صدر آنان آلن رب گريه، با جديت و پشتكار در پي آزمودن توان بالقوه ظاهري نوشتار داستاني بودند. نتيجه اختيار ديدگاه فرماليستي اين بود كه دنياي ترسيم شده در روايت با دنياي «واقعي» - يا دست كم نمايي واقعي از دنيا - سنخيتي نداشت. پس فرم گرايي آنان مي تواند خواندن آثارشان را با مشكل مواجه سازد. هدف مقاله حاضر بررسي قوت و ضعف اين مدعا است..