مقالات زبان های خارجی

اين گفتار به بررسي اصول سبك شناختي ادبيات نمايشي معاصر مي پردازد و تفاوت هاي آن را با متون كلاسيك بررسي مي كند. يكي از اين اصول وحدت هاي سه گانه ارسطو و قواعد دست و پاگير نمايشي است كه به فراموشي سپرده شده است. گويي تمام معيارهاي تئاتر كلاسيك، همچون كنش، شخصيت و گفت و شنود، به نوعي شالوده شكني مبتلا گشته اند و زمان نيز تداوم خطي و مستقيم خود را از دست داده است. متن نمايشي معاصر، ساختاري از هم گسيخته دارد، از مسايل روزمره سخن مي گويد و درد جامعه امروز را بيان مي كند. در اين مقاله نويسنده اين تفاوت هاي ساختاري و محتوايي را با نگرشي مقايسه اي از منظر جامعه شناسي در نمايشنامه ايراني نگين، اثر حميد امجد بررسي مي كند. بحث نويسنده اينست كه در اين نمايشنامه، واقعيت هاي اجتماعي تنش زا بر ساختار دوراني نگين تاثير گذاشته است و اين امر امكان هر گونه رهايي شخصيت ها را نفي مي كند. در ادامه بحث، براي روشن شدن نوآوري هاي اين اثر، نمونه هايي از تئاتر فرانسه ارائه شده است.

 نسخه قابل چاپ