مقالات زبان های خارجی

در اين پژوهش، ارتباط بين جهت گيري هاي انگيزشي، شامل وضعيت بي انگيزشي، انگيزش بيروني، دروني و يادگيري زبان انگليسي به عنوان يك زبان خارجي مورد بررسي قرار گرفته است. نمونه تحقيق شامل 199 دانشجوي دانشگاه شيراز بود. اين افراد با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند. به اين منظور از تمامي كلاس هاي انگليسي عمومي دانشگاه شيراز، 7 كلاس به تصادف انتخاب و تمامي دانشجويان اين كلاس ها مورد مطالعه قرار گرفتند. براي اندازه گيري جهت گيري هاي انگيزشي، از مقياس جهت گيري هاي يادگيري زبان (LLOS) استفاده شد و مجموع نمرات امتحان ميان ترم و پايان ترم درس انگليسي عمومي نيز به عنوان شاخص ميزان يادگيري زبان انگليسي منظور شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از تحليل رگرسيون چند متغيره، تجزيه و تحليل شد. نتايج حاصله نشان داد كه جهت گيري بي انگيزشي داراي ارتباط منفي و معنادار با نمرات انگليسي عمومي است. دو جهت گيري انگيزشي بيروني و دروني ارتباط معناداري را با يادگيري زبان انگليسي نشان ندادند.

 نسخه قابل چاپ