مقالات زبان های خارجی

از دير باز قصه ها كه به صورت سنت شفاهي از نسلي به نسل ديگر انتقال يافته اند، بيانگر جهان بيني ها، نظام هاي اجرايي و اجتماعي بوده اند كه در گذر از زبان ها، قرن ها، قاره ها و پيروي از فرهنگ هاي گوناگون دچار تغييراتي شده اند. با جمع آوري قصه ها از نقاط مختلف دنيا، از اقوامي با زبان ها و آداب و رسوم متفاوت، متوجه شباهت هايي ميان آنها مي شويم، بدين گونه كه نه تنها تار و پود آنها يكي است، بلكه جايگاه عناصر داستاني نيز در همگي آنها يكسان است. اين شباهت ها بيشتر اقوامي را در بر مي گيرد كه زبان آنها متعلق به خانواده زبان هندو اروپايي است و همگي از يك مبدا حركت خود را آغاز كرده اند. سفر كردن از خلال مكان و زمان براي جستجوي اين قصه ها و نيز دست يافتن به معاني آنها از ديدگاه ساختاري، موجي است كه از قرن بيستم در گستره علوم انساني آغاز شد و رو به گسترش نهاد، هدف اين مقاله را در بر مي گيرد؛ بدين منظور روش كار پروپ، نخستين محقق در اين زمينه مد نظر خواهد بود كه بر روي چند قصه نمونه پياده خواهد شد تا ببينيم آيا قصه هاي ايراني نيز در چارچوب اين روش مي توانند قرار گيرند.

 نسخه قابل چاپ