بانک مقالات جغرافیا

پديده آشناي توسعه شهرنشيني در شرايط رشد سريع جمعيت و گسترش مهارناپذير شهرها که کم و بيش در بسياري از کشورهاي ديگر نيز در مقاطع تاريخي مختلف بروز کرده، در دو دهه پس از انقلاب نمود آشکارتري يافته است. جمعيت بافت هاي مرکزي بسياري از شهرها جابجا شده اند، روند فرسودگي بافت هاي تخليه شده شدت گرفته و اين بافتها به مامن ناهنجاريهاي اجتماعي تبديل شده اند. از آنجا که سياستگذاري و برنامه ريزي جامع و پايدار براي بهسازي، نوسازي و بازسازي بافت هاي قديم شهري ضمن حفاظت از ميراث تاريخي - فرهنگي و توجه به سازگاري و انطباق آنها با ساختارهاي محيط زيست و ساختارهاي فرهنگي موجب توسعه پايدار شهري مي شود، لذا اين پژوهش درصدد برآمده به بررسي و ارزيابي سياستهاي بهسازي و نوسازي بافت فرسوده شهر يزد بپردازد. محلات قديمي شهر يزد نظير ديگر بافت هاي قديمي، نيازمند به حرکتي کنترل شده در جهت ادامه زندگي خود هستند. اين حرکت در قالب يک الگوي بهسازي و نوسازي با در نظر گرفتن مشکلاتي از قبيل: رشد منفي جمعيت در اين محلات، نداشتن دسترسي هاي درون محله اي لازم، گسترش روز افزون فضاهاي مخروبه و متروکه، نداشتن تسهيلات مورد نياز فضاهاي سبز و امکانات ورزشي و درماني مطرح مي گردد. اين موارد در موقع خود به عنوان علتي براي ساير مشکلات و هم معلول آنها محسوب مي شود و باعث تغيير چهره بافت به سوي شکلي ناهنجار گرديده و نهايتا اين تصور را به وجود مي آورد که بايد منتظر سرنوشتي ناگوار براي تمام ارزش هاي آن بود، سرنوشتي که با فرهنگ و سنت هاي مردم شهر گره خواهد خورد. روش تحقيق از نوع توصيفي - تحليلي، تاريخي است. نتايج حاکي از آنست ساختار جديد شهري در يزد حاصل احداث شبکه خيابانهاي جديد است که بي اعتنا به ساختار قديم شهر و سازمان ارتباطي آن با بافت پيرامونش، ساخته شده اند و با بدنه ديوار مانند، بافت هاي مسکوني را بريده و تکه تکه کرده اند. اين خيابانها يک نظام ديگر شهري را با ساختاري متفاوت، اقتصاد و زندگي متفاوت بر نظام قديم شهري که ساختار، بافت، زندگي و اقتصاد خود را داشته و هنوز به نوعي دارد پياده کردند که نتوانست و نمي تواند با نظام قديم شهري پيوند داشته باشد.

 نسخه قابل چاپ