بانک مقالات جغرافیا

اين مقاله مفهوم همبستگي ملي و عوامل موثر بر آن را در قالب يك چارچوب مفهومي بيان و در ادامه نقش و تاثير گردشگري بر هر يك از عوامل موثر مورد بررسي قرار مي دهد. مفهوم همبستگي در تاريخ انديشه علوم اجتماعي، سياسي و انساني سابقه اي طولاني دارد و منظور از آن هماهنگي ميان اجزاي تشكيل دهنده كل نظام اجتماعي است. همبستگي ملي مفهومي دو سويه داشته که هم بر تمايزات و هم بر اشتراکات دلالت مي كند. اين مفهوم از يک سو با تاکيد بر مشترکات، ما را پيرامون محوري واحد همبسته و متعهد مي سازد و از ديگر سو ما را از ديگران باز مي شناساند. ايران ما کشوري متنوع، متکثر و مرکب از اقوام و خرده فرهنگ هاي گوناگون است که در ميان آنها عناصر هويتي، ديني، ذهني، تاريخ مشترک و جغرافياي واحد از اهميتي بسيار برخوردار است. پيش زمينه تقويت همبستگي ملي در يک جامعه، وجود شناخت مشترک خرده فرهنگ ها از يکديگر است و زبان فارسي به عنوان ميراث فرهنگي مشترک در اين ميان نقش تسهيل کننده اين شناخت را دارد و بديهي است که گسترش ايرانگردي در قالب گردشگري، زيربناي برقراري شناخت مشترک و درک متقابل ميان خرده فرهنگ ها محسوب مي شود.

 نسخه قابل چاپ