بانک مقالات جغرافیا

در عرصه فضايي سکونت گاه هاي انساني، نابرابري در توزيع درآمد، تخصيص منابع اعتباري و محدوديت دسترسي به امکانات و خدمات همواره از جمله تنگناها و مشکلات در راستاي توسعه روستايي و برقراري تعادل در روابط شهر و روستا به شمار مي رود. از اين رو صاحب نظران تلاش براي ارايه راهبردها و نظرياتي به منظور توسعه همه جانبه و پايدار در سطوح گوناگون ناحيه اي نموده اند. در اين ميان رويکرد «کارکردهاي شهري در توسعه روستايي » به عنوان راهبردي با تاکيد بر جذب خدمات و تسهيلات معيشتي - رفاهي در شهرهاي عموما کوچک و ارايه آنها به روستاهاي پيرامون، همگام با حفظ ارتباط ارگانيک در چارچوب نظام سلسله-مراتبي ميان شهر و روستاها توانسته زمينه هاي رشد و توسعه روستايي را فراهم آورد.
اين پژوهش بر آن است با بهره گيري از چارچوب نظري و سازوکارهاي رويکرد ياد شده، به تبيين جايگاه شهر نورآباد (مرکز شهرستان ممسني) در توسعه روستاهاي پيرامون با مورد شناسي دهستان بکش بپردازد. براي دستيابي به اين هدف ضمن به کارگيري شاخص مرکزيت و سطح بندي روستاهاي اين دهستان در مقايسه با شهر، به عملکردهاي اقتصادي – اجتماعي به ويژه نقش واسطه گري نورآباد، متکي بر مطالعات ميداني توجه شده است. مطالعه صورت گرفته نشان مي دهد که شهر نورآباد در اين رابطه نقش آفريني دوسويه داشته است. بدين معنا که اين مناسبات هم به رشد و توسعه شهر کمک کرده است و هم زمينه ساز توسعه روستايي در ابعاد گوناگون بوده است.

 نسخه قابل چاپ