بانک مقالات جغرافیا

شدت خشک سالي هاي اخير در ايران به حدي بوده که خسارات جبران ناپذيري را بر پيکره جوامع روستايي وارد نموده است. يکي از جنبه هاي مهم برنامه ريزي و کاهش اثرات خشک سالي، سنجش آسيب پذيري است تا از طريق آن بتوان توانايي کشاورزان را براي سازگاري نسبت به اين پديده زيان بار افزايش داد. هدف از اين مطالعه، سنجش آسيب پذيري فني و روان شناختي کشاورزان گندم کار شهرستان هاي سرپل ذهاب، اسلام آبادغرب و جوانرود استان کرمانشاه، در زمان خشکسالي بود. در اين مطالعه از روش پيمايشي استفاده شده و داده ها از 370 کشاورز گندم کار، با استفاده از روش نمونه-گيري طبقه بندي چند مرحله اي جمع آوري گرديده است. به منظور جمع آوري داده ها از مصاحبه حضوري باکشاورزاني که خشک سالي سال هاي 1386-88 را تجربه کرده بودند، بهره گرفته شد. پس از مرور ادبيات و مطالعات مقدماتي، شاخص هاي فني و روان شناختي آسيب پذيري استخراج شدند. سپس سنجش آسيب پذيري فني و روان شناختي کشاورزان گندم کار با استفاده از فرمول محاسبه شد. نتايج نشان داد که کشاورزان در شهرستان جوانرود، به لحاظ پارامتر فني و کشاورزان در شهرستان سرپل ذهاب، به لحاظ پارامتر روان شناختي، بالاترين ضريب آسيب پذيري را دارا مي باشند. اين درحالي است که کشاورزان در شهرستان اسلام آباد غرب کمترين ضريب آسيب پذيري فني و روان شناختي را به دست آوردند. نتايج اين مطالعه مي تواند دستاورد هايي را براي مسوولان مديريت خشک سالي داشته باشد. ازاين جهت که سنجش آسيب پذيري فني و روان شناختي کشاورزان مبنايي براي برنامه هاي خشک سالي محسوب مي شود.

 نسخه قابل چاپ