بانک مقالات جغرافیا

طي دهه چهل و پنجاه ميلادي، روشهاي برنامه ريزي سنتي (از كل به جزء)، در عمل توانايي حل مشكلات جامعه شهري را از طريق تهيه، اجرا و ارزيابي طرحهاي توسعه از دست داد و از سوي ديگر اعتماد عمومي نيز نسبت به كارآيي اين طرحها سلب شد. مردم خواستار پارادايم جديدي در راستاي كارآمدي، مشاركتي بودن، انعطاف پذيري و مردمي بودن طرحها شدند. براي پاسخگويي به اين واكنشها، برنامهريزي مشاركتي شكل گرفت. اساس روشهاي مشاركتي مبني بر تبديل خواسته به هدف و هدف به عمل است. هدف از اين پژوهش بررسي و تبديل روندها، روشها و ابزارهاي مشاركت شهروندان در تهيه طرحهاي توسعه شهري است. سؤالات اين تحقيق، عبارت است از اينكه، روشهاي مشاركت شهروندان در تهيه طرحهاي توسعه شهري كدام است؟ آيا تكنيكهاي خاص و منحصر به فردي براي حصول به اولويت بندي و ايجاد ارتباط آسانتر از ظرفيتهاي بيشتري برخوردار است؟ روش تحقيق در اين پژوهش "توصيفي" است. بهترين روش مشاركتي آن است كه طرحها با اهداف، ارزشها و قابليتهاي جوامع هماهنگ باشند. يافته هاي پژوهش بيانگر آن است كه برنامه ريزي در سطح واحدهاي همسايگي مناسبتر از ساير روشهاست، زيرا بر دو هدف عمده تاكيد دارد: 1- نزديكتر كردن سازمانهاي محلي به مردم 2- تنظيم عملكردهاي شهري با نيازهاي حوزه هاي خاص. در اين مقاله، به بررسي هر يك از اين متغيرها پرداخته مي شود.

 نسخه قابل چاپ