بانک مقالات جغرافیا

فرسايش آبراهه اي در حوضه هاي كوهستاني، از مهمترين عامل افزايش رسوب محسوب مي شود. عوامل بي شماري به تنهايي و يا در قالب يك مجموع، در تحريك بستر جريان رودخانه ها و يا شيبهاي مشرف به دره ها، نقش ايفا مي كنند. نحوه عملكرد فرايندهاي مختلف رودخانه اي و دامنه اي با شاخصه هايي همراه مي باشند كه مهمترين آنها، حضور اشكال كاوشي و يا نهشته اي در طول دره ها و تغيير نيمرخ طولي آنها در طي زمان است. استناد به نحوه آرايش نيمرخ طولي دره ها دربررسي نحوه عملكرد فرايندها مي تواند اطلاعات با ارزشي ارايه دهد. مهمتر اينكه، مي توان نيمرخ طولي دره ها را با استفاده از تحليلهاي رگرسيوني (با انواع توابع رياضي) تفسير و تغييرات آن را در طي زمان بررسي نمود و دره ها را با تكيه به ضرايب حاصل از تحليلهاي رگرسيوني مقايسه كرد. با اين توجيه كه تحول دره ها مشخص كننده ميزان سايش در طول دره ها و يا در كل حوضه يك آبريز ويژه است، در اين مقاله سعي شده است تا نحوه فرسايش در طول آبراهه ها در ارتباط با تحول دره ها و كل حوضه با استفاده از تحليلهاي رگرسيوني بررسي قرار گيرد و با استناد به نتايج حاصل، محدوده هاي تحت انواع فرسايش، پهنه بندي شود. نتايج اين بررسيها نشان مي دهد كه به طور كلي حوضه قرنقو، دره اصلي و بعضي از دره هاي فرعي آن در مرحله بلوغ (برازش با تابع تواني) واقع شده اند و بيشترين مساحت حوضه نيز تحت فرسايش آبراهه اي متوسط قرار داد.

 نسخه قابل چاپ