بانک مقالات جغرافیا

درك و شناخت بهتر ميزان توسعه يافتگي شهرستان هاي كشور نسبت به يكديگر نه تنها باعث توجه خاص از نظر اقتصادي به آنها مي شود، بلكه موجب شناخت نقاط ضعف و قوت، توان ها و كمبودهاي آنها و در نهايت موجب توفيق برنامه ريزي ناحيه اي و منطقه اي مي گردد و اين حاصل نمي شود مگر با شناخت دقيق تر ناحيه با استفاده از شاخص هاي مناسب و ارايه اطلاعات و آمارهاي بسيار دقيق و در نتيجه ارايه راهبردهاي مناسب جهت نيل به اهداف.
راه هاي گوناگوني براي تجزيه و تحليل نواحي مختلف وجود دارد كه ميتوان از آنها در برنامه ريزي ناحيه اي به اشكال مختلف استفاده نمود. در اين مقاله سعي شده است با استفاده از روش طولي و عرضي ايزارد روند تحولات شاخصهاي توسعه شهرستان هاي استان چهارمحال و بختياري نسبت به يكديگر و به كل استان در يك دهه آماري (75- 65) با در نظرگرفتن 24 شاخص كه از شاخص هاي مهم ميزان توسعه هر ناحيه محسوب مي شود، مورد بررسي قرار گيرند. (سرشماري عمومي نفوس و مسكن، استان و شهرستان 75 و 1365).
با مقايسه اي كه بين 24 شاخص درسطح شهرستان ها صورت گرفته است بيش از نيمي از شاخص ها هنوز از جايگاه مناسبي از نظر رشد و توسعه هم در سطح شهرستان و هم در سطح استان برخوردار نيستند و به طوركلي بيان نگر عقب ماندگي زيربناها يا شاخص هاي انساني توسعه و رشد دراين استان نسبت به كل كشور مي باشد، همچنين با استفاده از زواياي بدست آمده در كل نمودارهاي بعضي شهرستان ها (فارسان) هنوز از كل استان و شهرستانهاي ديگر از بعد رشد فاكتورها عقب مانده محسوب شده اند.

 نسخه قابل چاپ