بانک مقالات جغرافیا

يكي از موانع عمده توسعه پايدار در مناطق خشك و نيمه خشك به ويژه در ايران مركزي و استان يزد، محدوديت هاي منابع آب است. براي مقابله با آن، طرح هاي افزايش بارش از طريق بارورسازي ابرها به عنوان يكي از راه هاي نوين تامين منابع آب مطرح گرديده است. بستر و زمينه لازم براي اجراي طرح هاي افزايش بارش، انجام مجموعه اي از مطالعات و بررسي هاي پژوهشي وعلمي است كه بدين طريق شرايط و توان هاي بالقوه و بالفعل مكان هاي مختلف جغرافيايي، جهت اجراي موفقيت آميز طرح هاي مذكور، مورد شناخت و ارزيابي منطقي و آگاهانه قرار مي گيرد. يكي از عوامل بسيار ضروري در مطالعه و شناخت جايگاه مناسب بارورسازي ابرها، مطالعه وضعيت بارش در آن منطقه است. در اين مقاله با تاكيد بر اقليم شناسي بارش، برخي از ويژگي هاي طبيعي بارش در استان يزد، جهت تعيين فرصت هاي زماني- مكاني اجراي طرح هاي افزايش بارش و ايجاد يك بستر و زيربناي علمي لازم براي اجراي طرح هاي فوق، مطالعه و تحليل شده است. بدين منظور با استفاده از داده هاي بارش روزانه 42 ايستگاه هواشناسي استان يزد در يك دوره آماري 20 ساله (1380-1360)، ابتدا توزيع مكاني بارش از طريق ترسيم نقشه منحني هاي همبارش بررسي شده است. سپس توزيع زماني بارش، فراواني دوره هاي باراني به وسيله گروه هاي كمي بارشي، تعداد روزهاي متوالي بارش و تعداد روزهاي بارشي براي هر ايستگاه و استان مطالعه شده است. در پايان پس از تحليل نتايج حاصله، مناسب‏ترين فاصله زماني و بهترين محدوده مكاني براي اجراي طرح هاي افزايش بارش در استان يزد پيشنهاد گرديده است.

 نسخه قابل چاپ