بانک مقالات جغرافیا

گسترش فعاليت هاي صنعتي کشورمان در سواحل جنوب ايران سبب شده که بخش هايي از لندفرم هاي ساحلي نابود گردد و تغييرات قابل توجهي در خط ساحلي ايجاد شود. سواحل شمالي خليج فارس به دليل دارا بودن ذخاير نفتي و گازي و همچنين ارتباط با آب هاي آزاد بيشتر از ساير سواحل ايران دستخوش تحولات شديد ژئومورفولوژيکي است. در اين بخش ساحلي، ناحيه عسلويه از جمله مناطقي است که به دليل گسترش تاسيسات نفتي در طي دهه اخير تغييرات اساسي در ساختار ژئومورفولوژي آن رخ داده است. در اين تحقيق با مقايسه بصري و نرم افزاري تصوير TM مربوط به سال 1990 ميلادي و تصاوير ماهواره اي IRS سال هاي 2000، 2002، 2004 و 2006 به علاوه مشاهدات ميداني، تغييرات خط ساحلي و تغييرات لندفرم هاي ژئومورفولوژيکي منطقه ساحلي عسلويه به دست آمد. به منظور شناسايي وضعيت تغييرات محيطي رخ داده در منطقه مطالعاتي از متدها Change Detection وLow & High Position  در محيط هاي نرم افزاري Erdass وArcGIS  استفاده شده است.
بر اساس نتايج به دست آمده، در منطقه مطالعاتي در طي بازه زماني 16 ساله، ميزان رسوب گذاري دو برابر نسبت به فرسايش افزايش داشته و تعادل چرخه رسوب گذاري و فرسايش به هم خورده است. ميزان رسوب گذاري بيشتر به صورت دماغه هاي رسوبي در پشت سازه هايي که بخشي از آنها در آب پيش رفته اند، مي باشد (اسکله ها و موج شکن ها). با بررسي دقيق تر منطقه ساحلي عسلويه در شمال خليج فارس اين نتايج به دست آمد که حدود 85 درصد از لندفرم هاي ژئومورفولوژيکي منطقه ساحلي در نتيجه ايجاد تاسيسات صنعتي و با تاثيرپذيري از اين تحولات در نوار ساحلي تغيير ماهيت داده و تنها بخشي از خورها و باتلاق هاي بخش شرقي منطقه مطالعاتي به دليل اينکه زيستگاه درختان حرا بوده و تحت حفاظت سازمان محيط زيست است، بدون تغيير باقي مانده است. تغييرات در بخش ساحلي عسلويه به صورت تخريب اشکال رسوبي شبيه دلتاها و دشت هاي سيلابي و رسوب گذاري به صورت دماغه ها و ايجاد باتلاق مي باشد. در اين تحقيق تکنيک سنجش از راه دور و سيستم اطلاعات جغرافيايي به عنوان ابزار مهمي براي تهيه داده ها و اطلاعات و تحليل هاي فضايي بوده است.

 نسخه قابل چاپ