بانک مقالات جغرافیا

برنامه ريزي و طراحي فضاها و مناظر شهري بدون توجه به مسايل، ضوابط، معيارها، استانداردها و الگوهاي مطلوب و بهينه جهت گسترش، توسعه و طراحي هاي شهري ممكن نيست. يكي از اين برنامه ريزي ها و طراحي ها برنامه ريزي فضاي سبز شهري است. در هر فضاي شهري بخشي از سيماي شهر به كاربري فضاي سبز اختصاص مي يابد. بنابراين بايد متناسب با شرايط طبيعي هر منطقه از گونه هاي گياهي متناسب و سازگار با آن منطقه در توسعه فضاي سبز استفاده كرد. در مناطق گرم و خشك ايران به دليل شرايط نامناسب طبيعي مانند دماي بالا، بارش كم، خاك هاي شور، گچي، آهكي و... بايد نوع خاصي از گونه هاي گياهي در طراحي فضاي سبز اين مناطق به كار گرفته شود.
نوع پژوهش بر اساس هدف كاربردي و بر اساس ماهيت توصيفي - موردي بوده و اطلاعاتي كه ملزم به پژوهش بوده از روش هاي اسنادي – كتابخانه اي گردآوري شده است. در اين تحقيق سعي بر اين بوده كه ضمن بررسي اشكال فضاي سبز شهري، اهميت و ضرورت آن، اهداف معيارها و استانداردهاي فضاي سبز شهري به مطالعات اقليمي در فضاي سبز و همچنين به معرفي گونه هاي گياهي مناسب جهت بكارگيري در فضاي سبز شهري مناطق گرم و خشك (جنوب ايران) پرداخته شود. نتايج اين پژوهش نشان دهنده اين است كه استفاده از گونه هاي گياهي بومي مناطق گرم و خشك، علاوه بر ايجاد تنوع و زيبايي همچنين در كاهش آلودگي هاي هوا، صوتي و... به دليل نيازهاي كمتر و سازگاري بيشتر از نظر هزينه نگهداري موثر واقع مي گردد.

 نسخه قابل چاپ