بانک مقالات جغرافیا

تمرکز گرايي فضايي عبارت است از توزيع جغرافيايي درآمدهاي دولتي، صنايع، تجارت و جمعيت در يک يا چند مکان که نتيجه آن نابرابري هاي ناحيه اي در همه شرايط زندگي خواهد بود. سنندج از جمله شهر هايي است که از اين قاعده مستثني نبوده و طي دهه هاي گذشته تحت تاثير عوامل مختلف اقتصادي، سياسي، حقوقي و غيره با تحولات فضايي زيادي روبه رو بوده است.
هدف اين مقاله بررسي اثرات سياست تمرکز زيرساخت هاي اداري- سياسي، اقتصادي و خدماتي در شهر سنندج بر روند تحولات گسترش فيزيکي و ساختار فضايي شهر در طي دهه هاي اخير مي باشد. با استفاده از روش توصيفي و تحليلي و به کمک روش هاي آماري و مدل هاي کاربردي همچون مدل آنتروپي شانون و شاخص ويليامسون، چگونگي و ميزان تمرکز فضايي جمعيت و فعاليت ها در شهر سنندج و اثرات فضايي آن مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد که تمرکز نسبتا بالاي زيرساخت هاي اداري، سياسي، اقتصادي و خدماتي در شهر سنندج و نواحي پيراموني آن منجر به تمرکز جمعيت و به دنبال آن بروز اثرات سوء فضايي از قبيل رشد فيزيکي ناموزون و بي قواره شهر و تشديد پديده اسکان غيررسمي در برخي از نقاط شهر سنندج بويژه در قسمت هاي شمالي شهر گرديده است. علاوه بر اين تجزيه  و  تحليل توزيع فضايي کاربري هاي زمين شهري در سنندج بيانگر توزيع نابرابر تعدادي از فعاليت ها و خدمات شهري در بين نواحي مختلف شهر است.