بانک مقالات جغرافیا

اسکان غير رسمي از جمله پديده هايي است که به دنبال تحولات ساختاري و بروز مسايل و مشکلات اقتصادي-اجتماعي مانند جريان سريع شهرنشيني و مهاجرت هاي روستايي لجام گسيخته در بيشتر کشورهاي جهان بويژه کشورهاي جهان سوم پديدار گرديده است. از آنجا که اين پديده در زمينه اي از عوامل فراتر از مکان شکل و گسترش يافته و متقابلا بر محيطي فراتر از آن نيز تاثير مي گذارد، چاره جويي اين مساله به سياست گذاري و اقداماتي نه فقط در سطح محلي آن، بلکه در سطح ملي نياز دارد. با توجه به اين نگرش، در اين پژوهش، ابتدا نگرشي بر ديدگاه تئوريک موضوع و شکل گيري اين پديده در جهان داشته سپس ويژگي هاي ساختاري اسکان غير رسمي در ايران را با مطالعه روي نمونه، شهرک توحيد شهر بندرعباس، در راستاي ساماندهي و برخورد با اين مساله مورد تبيين قرار مي دهد. روش تحقيق اين پژوهش توصيفي-تحليلي بوده و يافته هاي کلي تحقيق عبارتند از: 1-موفقيت ساماندهي اسکان غير رسمي در گرو اتخاذ سياست هاي ملي مرتبط با موضوع براي رفع عدم تعادل هاي ساختاري جوامع شهري است. 2-اولويت داشتن سياست ساماندهي در محل با تاکيد بر راهبرد توانمند سازي در سال هاي اخير با توجه به عدم موفقيت سياست هاي ديگر تجربه شده، حتي در حادترين مناطق اسکان غير رسمي بويژه از لحاظ شرايط طبيعي و توپوگرافي، دوري از شهر و... 3-ميزان موفقيت سياست هاي فوق در گرو حمايت هاي اوليه و پشتيبان دولت و نهادهاي مديريت شهري مي باشد.

 نسخه قابل چاپ