پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
جمعه 15 اردیبهشت 1391 10:40 PM
| 4 : فضاي جغرافيايي پاييز 1390; 11(35):65-88. |
| نقدي بر توسعه فضاهاي سبز استاندارد (نمونه موردي: شهرهاي ايران) |
| محمدزاده رحمت* |
| * گروه معماري، دانشگاه تبريز |
|
فضاهاي سبز به عنوان جزئي از نظام کالبدي شهر تا قرن هيجدهم عمدتا در قالب باغ و يا پرديس براي استفاده افراد متشخص اجتماعي تجلي مي يافت. اين فضاها، در قرن نوزده و بويژه قرن بيستم در اثر افزايش جمعيت، رشد فيزيکي شتابان و بروز انواع فشارهاي روحي و رواني ناشي از شهرنشيني به عنوان يک نياز تنفسي و تفريحي مطرح گرديد. شهرسازان نوگرا در ابتدا به دنبال دگرگوني عظيم ناشي از شرايط اجتماعي و اقتصادي بر توسعه فضاهاي بهداشتي و عمومي از جمله فضاي سبز تاکيد داشته و در قرن بيستم با استاندارد نمودن فضاي سبز شهري بر وضعيت فيزيکي و غيرفيزيکي اغلب شهرهاي جهان از جمله شهرهاي ايران تاثير گذاردند. هم اکنون طرح هاي شهري کشور در چارچوب رويکرد شهرسازي جديد توسط وزارت مسکن و شهرسازي تعيين و اعلام مي گردد. اين مقاله به دليل منحصر به فرد بودن واقعيت شهرها تاکيد مي کند که توسعه فضاي سبز نمي تواند استاندارد واحد اختيار نمايد. بنابراين ابعاد فضاي سبز مانند هر پديده فضائي زنده لازم است با در نظر گرفتن واقعيات زيست اکولوژيکي و نيز عوامل اجتماعي و اقتصادي در قالب طرح هاي هاي منطقه اي و محلي تعيين و تعريف شود. |
| كليد واژه: فضاي سبز، استاندارد، خاستگاه فضاي سبز، شهرهاي ايران |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
