بانک مقالات جغرافیا

مهاجرت نه تنها يک جا به جايي جغرافيايي و يک حرکت جمعي است بلکه متضمن گونه اي تحرک اجتماعي و فرهنگي نيز هست و مستقيم يا غيرمستقيم تابع موازين و قوانين کلي حاکم بر جامعه است.
از نظر سياسي در طول هزار سال نهاد حکومتي هند، بر اساس يک پديده مهاجرتي شکل گرفته است. سلاطين دهلي و دکن، گاهي ترک، گاهي افغان و زماني نوادگان تيمور و مغول بودند و اغلب دستگاه حکومتي به وسيله شخصيت هاي غيربومي و مهاجر اداره مي شد.
تاريخ درباره اولين گروه هاي مهاجر ايراني روايت مي کند که در سده هشتم ميلادي پس از انقراض حکومت ساسانيان و گسترش اسلام، زرتشتيان (پارسيان) از ايران راهي هند شدند. در دوران مختلف چه پيش و چه پس از ورود و گسترش اسلام در شبه قاره، ايرانيان از طبقات مختلف به اين سرزمين مهاجرت مي کردند. به سبب موقعيت ها و شرايط مختلف، مهاجرت ها گاه به صورت انفرادي و گاه به صورت گروهي و جمعي صورت مي گرفت..
اين مهاجرت ها در دوره هايي از تاريخ بيش تر بوده است. 1- حمله اعراب، 2- يورش هاي غزنويان، 3- تهاجم مغولان، 4- سياست هاي عصر صفويه.
گروه هايي که از ايران به هند مهاجرت کردند: 1. دسته اول، اهل علم و قلم بودند. 2.گروه دوم، عرفا و صوفيان، 3.کساني نيز بودند که به طمع جاه و مقام به اين ديار کوچ کردند.
دلايل متعددي براي مهاجرت ايرانيان به هند ذکر شده است. که عبارت اند از: 1. عللي که ايرانيان را به رغبت و اختيار به سوي هند روانه مي کرد. 2. عللي که ايرانيان را وادار به مهاجرت مي کرد.