بانک مقالات جغرافیا

علامه اقبال عقيده و انديشه خويش درباره زندگي و رمز و راز آن را در اشعارش بازتابي روشن داده  است. مضامين بلند عشق، ايمان، اميد و آرزو، تلاش و کوشش، حرکت و پويايي، آينده نگري و خودشناسي در آثار اقبال جايگاه روشن و گسترده اي دارد و آنگاه که اين مضمون را با مفهوم زندگي پيوند مي دهد، درخشش و جلوه ديگري پيدا مي کند. اقبال آرزو و اميد را سرمايه اصلي زندگي، و زندگي را گنجينه دار اين سرمايه ارزشمند مي داند. خودي، خودشناسي و خودسازي از نظر علامه اقبال با قداست طوف حرم برابر است. وي آزاده زندگي کردن و از زير بار ناملايمات رستن و قد خم نکردن در برابر ديگران را از رموز زندگي مي داند:
زندگي از طوف ديگر رستن است                                    خويش را بيت الحرم دانستن است
اقبال با توجه به آيات قرآن کريم سير انفسي را براي انسان لازم و ضروري مي شمارد و به تعبيري زيبا در خود نگريستن و به شناخت خود رسيدن را چون مجموعه و خلاصه نوري مي داند که در فطرت ما نهان است و ظهور و بروز جرقه هاي آن، راه درست زندگي را براي ما نمايان ساخته، ما را به سوي هدايت و کاميابي رهنمون مي سازد:
نقطه نوري که نام او خوديست                                      زير خاک ما شرار زندگيست

 نسخه قابل چاپ