بانک مقالات جغرافیا

امروزه اين مهم مورد تاكيد جدي است كه تحقق پايداري در فرايند توسعه، متضمن محور قرار گرفتن انسان و نيازهاي او به گونه اي است كه سلامت محيط نيز تضمين شود. بر اين اساس، در شاخص سازي برنامه توسعه سازمان ملل از مولفه سلامتي (امنيت بهداشتي) به عنوان يكي از وجوه اصلي مقوله امنيت انساني در سنجش جايگاه پيشرفت و توسعه يافتگي کشورها تاكيد مي شود. سلامتي با دامنه معنايي وسيع‏، امروزه طيف گسترده اي از عوامل مرتبط با كيفيت و سلامت محيط هاي زندگي ساكنان مناطق سکونتگاهي (شهرها و روستاها) است، به همين خاطر به عنوان يكي از هدف هاي اصلي سياست هاي برنامه ريزي شهري و منطقه اي محسوب مي شود. نوشتار حاضر، به دنبال تبيين مفهوم سلامتي در ادبيات برنامه ريزي توسعه منطقه اي و سنجش آن در اين مناطق است. بدين منظور تلاش شده است با استفاده از شاخص هاي بين المللي سنجش سلامتي، با بهره گيري از داده هاي موجود در نقاط سکونتگاهي مجموعه شهري مشهد، الگوي فضايي توزيع سلامتي در اين مناطق بررسي و تحليل شود. نتايج نشان مي دهد، محدوده هاي شمال حريم کلان شهر مشهد و پيرامون روستاي قرقي در دهستان تبادکان و پهنه هايي در دهستان ميامي و در پيرامون جيم آباد و نريماني، با تهديد بسيار بالا ار نظر سلامتي روبه رو هستند و پس از آن پهنه هايي در دهستان طوس (شمال شرقي حريم کلان شهر مشهد) و محدوده پيرامون محور مشهد ـ چناران در دهستان هاي ميان ولايت، بيزكي و چناران، رتبه هاي بعدي را دارند، که بايد در الگوهاي توسعه آتي اين مناطق به آن توجه جدي مبذول شود.

 نسخه قابل چاپ