بانک مقالات جغرافیا

مشارکت اجتماعي، با وجود جذابيت، در بخش اعظم توسعه روستايي به دليل نبود روش هاي عملي موثر، هنوز در سطح ايدئولوژيکي، ايده آليستي و شعاري تبليغاتي مانده است.اين در حالي است که يکي از ضرورت هاي توسعه روستايي، اجراي طرح هايي است که از بالاترين سطح پذيرش اجتماعي برخوردار باشد. ازجمله اين طرح ها، مکان يابي و تجهيز سکونتگاه هاي خدماتي برتر در سطوح منظومه، مجموعه و حوزه هاست. روشن است که به دليل تعدد و پراکندگي شديد روستاها، تا کنون توجه کافي به الگوسازي مشارکت جامعه روستايي در ارتباط با موضوع مطالعه نشده است. در اين تحقيق با کاربرد فرايندي عملي مرکب از الگوهاي محيطي و اجتماعي، نخست سکونتگاه هاي مناسب از نظر شرايط محيطي شناسايي شد. سپس در قالب روش ارزشيابي مشارکتي از ميان 339 روستاي داراي بيش از بيست خانوار جمعيت و پنج نقطه شهري درشهرستان مشهد، 54 سکونتگاه برتر برگزيده شده اند. سطح مرکزيت آن ها منطبق بر قوانين مصوب به ترتيب شامل دو منظومه قوي ( مشهد و مشهدقلي)، چهار منظومه ضعيف (شانديز، رضويه، طوس سفلي و طرقبه)، پنج مجموعه قوي (دوست آباد، نوده، گرجي سفلي، آبروان و تپه سلام)، هفده مجموعه متوسط و ضعيف، دوازده حوزه قوي وچهارده حوزه ضعيف تعيين شده اند.

 نسخه قابل چاپ