بانک مقالات جغرافیا

آگاهي نهادهاي امداد و نجات از مشخصه هاي مکاني و زماني هر سانحه، يکي از پيش نيازهاي اصلي در عمليات امداد و نجات به شمار مي رود. اين مساله به همراه وجود شبکه هاي ارتباطي قابل دسترس، که بتوانند عملکرد خود را در شرايط اضطراري حفظ نمايند، از مهمترين پارامترهاي کارايي عمليات امداد و نجات به حساب مي آيد. موقعيت ايستگاه هاي آتش نشاني و محدوده پوشش آنها، نقش موثري در بهبود راندمان عمليات در شرايط اضطراري دارند. در اين پروژه به بررسي گزينه هاي افزايش دسترسي ايستگاه 40 آتش نشاني شهر تهران با استفاده از تکنيک هاي تصميم گيري چند معياره مي پردازيم. شيوه هاي مورد استفاده جهت بررسي گزينه ها مشتمل بر روش هاي CSM، Maximin و DSM است. نتايج اين پژوهش بيانگر آن است که الگويA₃  جايگاه بهتري را نسبت به ساير الگوها دارد، لذا به عنوان يک الگوي ارتقا دسترسي در ايستگاه آتش نشاني 40 تهران، به نظر مي رسد با تغيير مسير خيابان ادوارد براون يا خيابان نصرت، دسترسي به بخش جنوبي محدوده تحت پوشش به نحو موثرتري فراهم آيد. همچنين بر مبناي الگوي A₆ که در جايگاه بعدي قرار مي گيرد، استقرار خودروهاي آتش نشاني در ساعات خاص در محل هايي خارج از ايستگاه پيشنهاد مي شود.

 نسخه قابل چاپ