بانک مقالات جغرافیا

گسست در ساختار فضايي - اجتماعي شهرها در روند برنامه هاي توسعه اي حاضر، موجب ناکارآمدي طرح هاي توسعه شده و نگاه کلان و شهر مقياس را متوجه سلول هاي بنيادين يا محلات شهري نموده است، تا از اين سطح در جهت هدف اصلي برنامه ريزي يا بهبود کيفيت زندگي ساکنان تلاش نمايد. در اين مقاله، نگاه دارايي - مبنا، که راه حل گراست، به جاي نگاه نياز - مبنا، که تلقي گرا و استحقاق نگر است، مبناي کار قرار گرفته است. هم افزايي سرمايه هاي اجتماعي و توسعه محله اي، مولفه هاي قاعده اين تحقيق بوده که در کوي سجاديه و در عرصه دو گود شهيد احمدي و فخار واقع در منطقه پنج شهرداري مشهد سنجش شده است. روش کار ترکيبي از مطالعات اسنادي و پيمايشي است، که با توجه به نياز مورد استفاده قرار گرفته است. روش به کار رفته توصيفي - تحليلي هم بستگي و تکنيک پرسشنامه، ابزار نيل به اهداف پيمايشي تحقيق بوده است. اما نتايج تحقيق نشان مي دهد که پس از آزمون فرضيه تحقيق بر اساس يافته هاي کسب شده از پيمايش براي محدوده مطالعاتي (کوي سجاديه و عرصه دو گود فخار و شهيد احمدي) و با توجه به مشاهدات پژوهشگران مي توان عنوان کرد (هر چند به علت رد فرضيه تحقيق، نمي توان به صورت قاطع بيان داشت) که مي توان با تقويت سرمايه اجتماعي به پايداري محله اي دست يافت، اما به سبب معناداري يا نزديک به معنادار بودن برخي از مولفه هاي سرمايه اجتماعي مي توان بيان داشت توجه به مفهوم ذهني سرمايه اجتماعي شرط انکارناپذير تحقق مفهوم عيني پايداري است، يعني دست يابي به پايداري در توسعه محله اي، بدون توجه به پتانسيل هاي نهادي و انساني و بهره گيري از تمامي ظرفيت هاي فردي و گروهي امري غير قابل اجراست.

 نسخه قابل چاپ