بانک مقالات جغرافیا

افزايش مسافرت هاي هوايي و تحول سريع ترابري هوايي، مسايلي را در مکان يابي فرودگاه ها پديد آورده که حل آن مستلزم برنامه ريزي و به کارگيري دانش و فنون فرودگاهي و هوانوردي است. به هر حال ايجاد و احداث فرودگاهها با ملاحظات مربوط به آن که فضاي قابل توجهي را در مجاورت يک شهر نياز دارد، مستلزم سرمايه گذاري و برنامه ريزي ويژه با لحاظ نمودن کارکردهاي اقتصادي، اجتماعي، سياسي و زيست محيطي از يکسو و موقعيت طبيعي، زمين شناسي و هواشناسي منطقه و تناسب آن با ساير نيازها و کارکردها از سوي ديگر مي باشد. بدين منظور در اين پژوهش ضمن پي جويي و ارايه شاخص هاي استاندارد در مکان يابي فرودگاه ها، به طور خاص به بررسي فرودگاه اصفهان با بهره گيري از الگوي راهبردي SWOT اقدام شد. يافته هاي حاصل از تحليل کارکردي آن، بيانگر وجود چهارده نقطه قوت دروني در برابر هشت نقطه ضعف و همچنين يازده فرصت بيروني در برابر ده تهديد در مکان يابي آن بوده و به اين ترتيب در مجموع تعداد بيست و پنج عامل قوت و فرصت، به عنوان امتياز و هجده ضعف و تهديد، به عنوان محدوديت ها و تنگناها، در اين ارتباط شناسايي و تحليل شد و نهايتا برخي از رهيافت ها به منظور تعديل اين نارسايي ها پي جويي و ارايه گرديد. نتايج تحليل ها بيانگر آن است که شاخص هاي استاندارد (ايکائو) براي فرودگاه شهيد بهشتي اصفهان در بيشتر موارد رعايت شده و مزيت هاي آن بر محدوديت هايش، پيشي گرفته است.

 نسخه قابل چاپ