بانک مقالات جغرافیا

ايران کشوري با اقليم خشک و نيمه خشک، است به گونه اي که متوسط بارش سالانه آن حدود يک سوم متوسط بارش سالانه جهان است. ويژگي عمده اين مناطق، ريزش هاي جوي با شدت هاي بالاست. اين مشخصه ها از نظر هيدرو اقليمي باعث شکل گيري رژيم بارشي شده که نوسان هاي زياد مقدار بارندگي، ريزش رگبارهاي شديد با زمان تداوم کوتاه، از مهمترين شناسه هاي آن به حساب مي آيد. در اين پژوهش، جهت بررسي هم ديد بارش هاي سنگين مناطق خشک، داده هاي بارشي استان کرمان مورد تحليل قرار گرفته است و از دو پايگاه داده يکي مربوط به مقدار بارش روزانه در ايستگاه هاي هم ديد و اقليمي و ديگري داده هاي جو بالا مربوط به ارتفاع ژئوپتانسيل، فشار تراز دريا، دماي هوا، نم ويژه، مولفه باد مداري و باد نصف النهاري در عرض جغرافيايي صفر تا هشتاد درجه شمالي و طول -30 تا 100 درجه شرقي استفاده شده است. با استفاده از شاخص آماري گامبل تيپ 1، 76 رخداد بارش هاي سنگين استان کرمان شناسايي شد. سپس با تحليل خوشه اي روي دادهاي ارتفاع ژئوپتانسيل تراز 500 هکتوپاسکال، الگوهاي هم ديد اين بارش ها شناسايي شدند. تحليل اين الگوها نشان داد که مهم ترين عامل شکل گيري بارش هاي سنگين استان کرمان حرکت رو به شرق و تقويت فرود شرق مديترانه در تروپوسفر مياني است، لذا زماني که با حرکت رو به پايين سامانه تاوه قطبي همراه است، بارش هاي سنگيني در سطح ايستگاه هاي استان رخ مي دهد.

 نسخه قابل چاپ