بانک مقالات جغرافیا

آسياي ميانه به عنوان بخشي از گستره حوزه تمدني ايران، از جايگاه ويژه اي در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران برخوردار است. وجود اشتراکات و پيوندهاي تاريخي، فرهنگي بين ايران و آسياي ميانه و نيز پتانسيل هاي عظيم نفت و گاز، بازار مناسب براي کالاهاي ايراني و از همه مهم تر محصور بودن اين منطقه در خشکي و استفاده از قلمرو ايران به عنوان اقتصادي ترين مسير براي اين کشورها، فرصت هاي بالقوه اي را پيش روي ايران قرار داده و به نوعي موجب شده تا زمينه هاي مناسبي براي گسترش مناسبات فراهم گردد.
پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي و ايجاد جامعه مستقل مشترک المنافع تمايل بسياري از کشورهاي قدرتمند منطقه اي و بين المللي، به صورت خواسته يا ناخواسته، به اين منطقه جلب گرديد. از جمله اين کشورها جمهوري اسلامي ايران بود که با توجه به نزديکي و قرابت هاي تاريخي و فرهنگي با کشورهاي منطقه به تقابلي شديد فرا خوانده مي شود. تا جايي که براي دست يابي به حقوق اوليه همسايگي و ذينفع شدن در منافع مشترک بايد از مسير سخت دفع نيروهاي بيروني عبور نمايد. براين اساس بررسي شرايط منطقه اي براي شناخت سطح روابط استراتژيک کشور با آن، از ضرورت هاي اوليه مي باشد. در اين مقاله مولف با بهره گيري از الگوي نظري به امکان سنجي مناسبات استراتژيک ايران با منطقه و کشورهاي کليدي آن مي پردازد.

 نسخه قابل چاپ