بانک مقالات جغرافیا

شاخص هاي مسكن مهمترين و كليدي ترين ابزار در برنامه ريزي مسكن محسوب مي گردد. با بررسي آنها پارامترهاي موثر در امر مسكن را مي توان شناخت و هر گونه برنامه ريزي و تصميم گيري در مورد مسكن را  تسهيل نمود. در اين مقاله ابتدا با بررسي شاخص هاي كمي و كيفي مسكن در شهر مراغه و مقايسه آن با مناطق شهري استان و كشور، وضعيت مسكن در شهر مورد مطالعه، مشخص مي شود. نتايج اين بررسي نشان مي دهد كه طي دوره 75-1355 وضعيت شاخص هاي كمي مسكن اين شهر روندي رو به بهبود داشته است و در مقايسه با مناطق شهري استان داراي شرايط بهتري است. اما نسبت به مناطق شهري كشور در مرتبه پايين تري قرار دارد. در بخش بعدي اين مقاله پس از پيش بيني جمعيت شهر مراغه نيازهاي مسكن تا سال 1402 تعيين و مشخص شده كه در اين مدت به 20715 واحد مسكوني جديد نياز است. در صورتي كه تقاضا براي مسكن در اين دوره تنها 16011 واحد مسكوني خواهد بود كه 77.4 درصد نيازها را پوشش مي دهد. در پايان با توجه به توان موجود در گستره‌هاي شهري مراغه (مساكن مخروبه) مشخص مي شود كه در صورت استفاده حداكثر از آنها و اتخاذ الگوي مناسب توسعه مسكوني مي توان 69.1 درصد نيازهاي آينده شهر را در داخل شهر تامين نمود.