بانک مقالات جغرافیا

آغاز موج استفاده از مدل هاي کمي در علوم اجتماعي طي دهه 1960 توام با طرح مباحث توسعه و توسعه نيافتگي، کاربرد اين روش ها را در تعيين سطح توسعه يافتگي مناطق گسترش داد. مقاله حاضر با هدف بررسي و مقايسه تعدادي از روش هاي تعيين درجه توسعه يافتگي (موريس، تاکسونومي عددي، تحليل مولفه هاي اصلي، پتانسيلي) درصدد پاسخگويي به اين سوال است که آيا در تعيين سطح توسعه يافتگي، همه روش ها نتايج مشابهي را به دست مي دهند؟ بدين منظور با انتخاب 43 متغير در قالب پنج شاخص توسعه و به کارگيري اين داده ها در هر يک از روش هاي مورد مطالعه سطح توسعه دهستان هاي شهرستان اسفراين تعيين شد.
مقايسه نتايج بدست آمده از هر روش نشان مي دهد که به دليل نوع ماهيت و تفاوت شيوه ارزش دهي به شاخص ها، همچنين ويژگي هاي خاص هر منطقه، درجه و سطح توسعه يافتگي دهستان هاي شهرستان مورد مطالعه در هر روش متفاوت از ديگري است. از اين رو لازم است در به کارگيري مدل ها و روش هاي کمي و اعمال نتايج حاصله در برنامه ريزي ها با احتياط برخورد شود.

 نسخه قابل چاپ