بانک مقالات جغرافیا

در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي، فرآيند تبديل روستا به شهر و نقش آن در تعادل بخشي ناحيه اي، بررسي شده است. پ‍ژوهش حاضر سعي دارد به اين سوال پاسخ دهد كه آيا سياست تبديل روستاهاي بزرگ به شهرهاي كوچك و تاثيرات متعاقب آن مي تواند گامي در جهت رسيدن به تعادل ناحيه اي تلقي گردد؟ در اين راستا ريوش که در سال 1379 تبديل به شهر شده است، در دو دوره زماني قبل از شهر شدن و بعد از آن، به لحاظ متغيرهاي مختلف جمعيتي، اشتغال، امکانات و تسهيلات خدماتي و تاثيرات آن بر ناحيه مورد مطالعه، مورد ارزيابي و تحليل قرار گرفته است. نتايج حاصله از تحليل ها نشان مي دهد که اين شهر، در تثبيت و نگهداري جمعيت عملكرد ضعيف، در بسط كاركردها به درون نواحي پيراموني و حوزه نفوذ ناموفق و در ارايه اشتغال، امكانات و تسهيلات به آن كاملا ناموفق بوده است. به همين دليل، شهر و ناحيه مورد مطالعه در شهرستان کاشمر، بيشترين نرخ مهاجرت فرستي را داشته اند. نتيجه اينكه چون متعاقب تبديل روستاهاي بزرگ به شهرهاي كوچك عمده سرمايه گذاري ها به امور زيربنايي و خدماتي اختصاص داده مي شود نه به امور توليدي و پايه اي؛ اينگونه سياست ها فقط باعث تمركز خدمات در اين مراكز مي شوند و نقاط مزبور نمي توانند نقش مورد انتظار را در تعادل بخشي ناحيه اي ايفا نمايند. در پايان براي رسيدن به توسعه متعادل و منطقي كه همسو با توسعه پايدار شهري و ناحيه اي باشد، پيشنهاداتي ارايه گرديده است.

 نسخه قابل چاپ