بانک مقالات جغرافیا

پس از انقلاب صنعتي تحولات اجتماعي و اقتصادي به ويژه فن آوري ها، نظام سكونتگاه هاي انساني (شهري، روستايي) را به شدت تحت تاثير قرار داده است، به گونه اي که سهم جمعيت شهري نسبت به جمعيت روستايي فزوني گرفته و در فضاي لجام گسيخته و بدون برنامه و تا اندازه اي نشات گرفته از مهاجرت شديد و بي برنامه روستايي اين امر مديريت شهري را نه تنها در ارايه خدمات عمومي با مشكل روبرو ساخته است بلکه در عصر جهاني شدن مديريت کارآمد و اثربخش را به يک مديريت منفعل و اقتضايي مبدل ساخته است.
برابر بررسي هاي صورت گرفته جمعيت شهر نوبنياد زاهدان طي نيم سده گذشته با نرخ رشد بيش از 3 درصد (85-1375) از 17495 نفر در سال 1335 به 567449 نفر در سال 1385 افزايش يافته است، بطوري كه اين روند آهنگ خدمات رساني را نامتعادل کرده و عدالت اجتماعي، فضايي و پايداري شهري را مورد سوال قرار داده است.
يكي از روش هاي بهينه ي ارايه خدمات، تقسيم يك شهر به عنوان يك سيستم به مناطق مختلف و ارايه خدمات شهري متناسب با ويژگي جمعيتي است. هدف از اين مقاله بررسي وضعيت جمعيت در مناطق شهري زاهدان و چگونگي تناسب آن با خدمات شهري است. روش پژوهش توصيفي و تحليلي است که از مدل هاي کمي ويليامسون و ضريب آنتروپي استفاده شده است.
نتايج به دست آمده نشان مي دهد، تنها با ارايه ساز و کار توزيع خدمات برابر و متناسب با نيازهاي جمعيتي مي توان به تعادل در سطح شهر زاهدان رسيد.