بانک مقالات جغرافیا

نتايج يافته هاي اين پژوهش حاکي از اين است که 40 شاخص از طريق مدل تحليل عاملي به 12 عامل کاهش يافته، به طوري که سهم هر عامل در توسعه انساني مشخص گرديده و در نهايت از طريق شاخص ترکيبي توسعه انساني، شهرستان‌هاي استان فارس در شاخص هاي تلفيقي رتبه بندي گرديد. برابر بررسي هاي صورت گرفته، در سال 1355 در زمينه شاخص هاي تلفيقي از مجموع 14 شهرستان، يک شهرستان برخوردار و 3 شهرستان نيمه برخوردار و 10 شهرستان محروم مي باشد. در سال 1365 در زمينه شاخص هاي تلفيقي يک شهرستان برخوردار و 4 شهرستان نيمه برخوردار و 9 شهرستان محروم مي باشد و در سال 1375 در زمينه شاخص هاي تلفيقي 3 شهرستان برخوردار و 4 شهرستان نيمه برخوردار و 9 شهرستان محروم شناخته شد. ميزان نابرابري در شهرستان ها طي سه دوره 1355، 1365، 1375 به ترتيب 66/.، 59/. و 44/. درصد بوده است. شهرستان هاي استان فارس در دوره هاي متفاوت در زمينه هاي مختلف داراي تفاوت هاي توسعه بوده اند که بيانگر عدم توسعه هماهنگ با نيازهاي جمعيتي آنها است. اين نابرابري ها بازتاب و برآيند عوامل طبيعي، اقتصاد سياسي، نارسايي هاي نظام برنامه ريزي و قطب رشد (شهر شيراز) مي باشد. شهر شيراز طي اين 3 دهه به دليل مرکزيت اداري - سياسي و قطب برتر، در زمينه تمام شاخص هاي توسعه، برتري و تفوق خود را در نظام شهرستاني استان حفظ نموده است و به عنوان قطب رشد، خدمات و نيروي انساني ماهر و متخصص را از شهرستان‌هاي پيرامون جذب کرده و تمرکز اقتصادي، سياسي و جمعيتي را در سازمان فضايي استان پديدار ساخته است. الگوي توسعه فضايي استان فارس به صورت مرکز - پيرامون است.