بانک مقالات جغرافیا

اصولا شهرجديد با نگاهي که در اين تحقيق بدان نگريسته شده، شهري است که به عنوان يکي از راهبردها و الگوهاي توسعه شهري در جهت جذب سرريزهاي جمعيتي شهرهاي بزرگ و اسکان جمعيت مازاد مادرشهر طراحي، برنامه ريزي و احداث شده و يا مي شود. نظر به اينکه شهر تهران از نظر مساحت و جمعيت اولين شهر کشور است و مهمترين کانون جذب جمعيت در ايران مي باشد؛ لذا محدوديت هايي از نظر امکانات و گسترش شهر و همچنين عدم توان جذب جمعيت بيشتر را پيش رو داشته و دارد. شهرهاي جديدي دراطراف تهران از جمله شهر جديد پرديس به منظور تعديل اين نارسايي ها و سرريزپذيري جمعيت مازاد آن طراحي و احداث شده است. شهر جديد پرديس که شهري است از پيش طراحي شده، در اراضي بکر و باير در 35 کيلومتري شمال شرق تهران با مساحتي حدود 2600 هکتار، با هدف سرريزپذيري بخشي از جمعيت مازاد شهر تهران، طراحي شده است و تا سال 1395 پيش بيني شده که 200000  نفر را مي بايست در خود جاي دهد. ليکن هم اکنون (1385) تنها 52000 نفر جمعيت در مساحتي حدود 358.9 هکتار در اين شهر اسکان يافته اند.
هدف از انجام اين تحقق بررسي ميزان اثرگذاري شهر جديد پرديس در تمرکززدايي از مادرشهر تهران، با جمعيت پذيري بخشي از مازاد جمعيت اين مادر شهر بوده است. روش کار اين پژوهش تحليلي- تطبيقي بوده با حجم نمونه اي به ميزان 10 درصد خانوارهاي ساكن در شهر و از طريق پرسشنامه به اخذ اطلاعات ميداني مبادرت گرديده است. يافته هاي اين تحقيق بيانگر آن است که شهرجديد پرديس در ايفاي نقش خود که همانا جمعيت پذيري بخشي از مازاد جمعيت و تمرکززدايي از مادرشهر تهران بوده، چندان موفق نبوده است. بخش زيادي از اين عدم توفيق ناشي از عدم احداث متناسب زيرساخت ها و نبود زمينه هاي اشتغال و فعاليت در اين شهر بوده که آن هم متاثر از ناکارآمدي مديريت و برنامه ريزي متناسب با نيازهاي توسعه شهري بوده است. در اين مقاله به منظور رفع اين مشکل پس از تحليل و تلفيق يافته ها، راهبردهايي پي جويي گرديده که در متن مقاله ارايه شده است.

 نسخه قابل چاپ